Hujambo folks,

 Jawel, het huren van een Landrover Jeep is gelukt al zijn daar toch wel enkele uren over gegaan. Auto's huren wordt hier zelden gedaan en als je probeert te huren zit er meestal een chauffeur/gids aan vast zodat de totale vrijheid een utopie blijft. In het beste geval kan dat kereltje teen en tander leerrijks uit zijn mouw schudden maar onze vorige twee chauffeurs/ gidsen hun commentaar hadden we zelf wel kunnen verzinnen. Bij het naderen van een olifant zeiden ze " olifant" en bij het zien van een giraf: "giraf". Tja, beter alleszins dan "giraf" roepen bij het zien van een olifant, maar veel wijzer word je daar niet van. Vroeg je om een naam van een vogel, dan bleef het arctisch stil. 
Zonder gids dus, zelf dat robuuste staaltje Brits technisch vernuft besturen en hopen niet te verdwalen in de onmetelijke afrikaanse vlaktes.
En zo reden we respectievelijk Tarangire, Manyara, Ngorongoro en Serengeti National Park binnen. Een zeer prijzige bezigheid daar je per park van 35 tot 50 $ per persoon en per 24 uur dient te betalen, vermeerderd met 30 $ per persoon per nacht voor een basic kampeerplaatsje, plus nog eens 10.000 Tanzaniaanse shilling voor een binnenlands geregistreerde wagen. Afdalen in de Ngorongoro krater kost je 200 $ per wagen en je moet er nog eens een gids bijnemen én je mag max. 6 uur ín de krater vertoeven.
Als je dus een aantal van die parken combineert, is de Tanzaniaanse schatkist een flink stuk rijker geworden (x duizenden toeristen). 't Is dan ook des te wraakroepender dat met die gigantische geldstroom niet veel gedaan wordt.
Maar de residerende beestjes zijn dus waar je voor komt, en met een beetje geluk zien je van knappe tot heel knappe dingen. Onze eerste luipaard zagen we in Tarangire een uur voor zonsondergang uit een boom glippen, recht op onze auto afstevenen, voorbij de neus van de wagen stappen, en regelrecht de savanne in op zoek naar iets warmbloedigs om zijn/haar scherpe bijters in te zetten.
Leeuwen hebben we in overvloed gezien; meestal slapend/luierend onder een boom in de schaduw, soms spelend met elkaar, soms vervaarlijk grommend naar die pesterige dingen in die blikken dozen op wielen (de safarist-toerist) en heel af en toe eens gedreven knagend en trekkend aan een dode olifant of iets dergelijks eetbaars.
Tijdens de ochtend van de dag dat we omstreeks de middag het befaamde Serengeti national park uit moesten zijn, viel onze robuuste Landrover Defender (door mezelve ondertussen "onze trusty steed" ofte ons trouwe werkpaard genoemd) volledig onverwacht in een Tanzaniaanse panne. Pannes komen meestal onverwacht en nu was het niet anders. Plat op de buik onder de wagen, want van daar ergens kwam een nogal ongezond geluid, en speurend naar een onderdeel dat ofwel weg was, ofwel in verwrongen of gespleten staat. Al snel kreeg ik de linkerachter schokdemper in het snotje en zag daar iets wat me niet echt zinde. Een kapotte amortisseur ! Terdju, wat nu ? Een 5 tal minuten later stopt er een gemotoriseerde inboorling en samen plaatsen we de twee losgekomen onderdelen terug in elkaar en kunnen we "pole, pole" verder rijden.
Maar een 15 tal kilometer verder schiet diezelfde schokdemper terug in een deuk wanneer we iets te snel over een ferme bobbel rossen en zijn we terug bij af. We beseffen nu dat die schokdemper ons in die staat geen 250 km over bar slechte grindwegen all the way naar Arusha zal brengen. Aan 20 km/h sukkelen we met een kapotte achtervering naar de entrance gate waar we 1. Terug ontvangst hebben op onze gsm en het verhuurbedrijf kunnen bellen om instructies, 2. Eten en drinken voorhanden is en 3. Misschien iemand is die ons beter kan helpen. En dat blijkt ook te zijn; het verhuurkantoor heeft overal zo zijn mannetjes en één van die mannetjes vervangt onze kapotte demper met een 6e handse demper en geeft voor vertrek een hele exposé en uitleg waarvan ik slechts één iets versta: pole,pole; het Swahili voor rustig rustig. Dat proberen we ook te doen, maar wanneer je de Serengeti uitrijdt, kom je in de Ngorongoro conservation area terecht,  dien je 50$ per persoon te betalen, zelfs om er gewoon te passeren (terwijl dit een "gewone" weg is die twee steden verbindt, zonder enig ander alternatief) en moet je rekening houden dat de entrance gate (voor ons de uitgang) om 18.00 u sluit. We hadden geen proviand meer, en hadden geen zin om nog eens 2 x 30 dollar uit geven voor een simpele camping. M.a.w.; de pole pole, werd een jachtige westvlaamse variant. We haalden de gate op tijd, de schokdemper hield zich bewonderenswaardig kranig en nog voor het donker stopten we in Mto wa Mbu en zochten er logies. De volgende dag leverden we onze, iets mindere "trusty steed" braafjes af bij het verhuurbedrijf in Arusha.
We waren acht dagen geleden vertrokken met ons tweetjes, maar nu waren we al met 4. Meer daarover in het volgende berichtje.